jueves, 31 de marzo de 2011
martes, 29 de marzo de 2011
A los protagonistas del Conservas Boya
Hoypensando en el partido del sábado, recuerdo el primer día que ví a misjugadores, sus caras de atención y de recelo a la vez, después de mis primeraspalabras advertí que lo que más necesitaban no eran palabras precisamente, sino que lo que realmente necesitaban era descubrir que podían hacer grandescosas, que necesitaban una chispita que los despertara y que algo cambiara, yque necesitaban que me ganara su respeto, algo que me propuse intentar contodas mis fuerzas y dedicación, la directiva fue protagonista al dar tambiénnuevos alicientes a un equipo que se había salvado por los pelos de descenderpese a la gran calidad que atesoran sus jugadores.
Entoncesempezaron los entrenamientos y poco a poco mientras superábamos etapas, ibanotando que el grupo se iba ilusionando, y poco a poco me fui adaptando a ellosy ellos pusieron mucho de su parte para adaptarse a mi. Se empezó a entrenarmuy pronto, el primer día de Agosto, algo inusual las últimas temporadas, peroellos respondieron como si fuesen profesionales sin serlo, todos los días vivíacon ellos su esfuerzo, veía como sudaban y daban cada día un poco más,empezamos a disputar amistosos, las cosas iban saliendo pero no ganábamos, aúnasí ellos siguieron confiando y trabajando…
Condificultades conseguimos el principal objetivo que era clasificarnos entre losocho primeros, quizás ahí quizá nos faltó ambición o un poquito de suerte yentramos en una dinámica negativa que nos costó bastante superar, aún asíconseguimos ganar algún partido y competir de tu a tú en muchos.
Peroel mayor cambio de todos fue que pusimos los cimientos para convertirnos en unequipo a respetar y con un comportamiento digno de elogio, ya no íbamoslos justos a jugar, no se tiraban partidos por protestar y siempre estábamossuficientes para entrenar adecuadamente. Existía un sacrificio visible en eldía a día, muchas veces no apetecía hacer pesas, pero se hacían, otras vecesapetecía más quedarse en casa y ver algún partido por la tele, pero serenunciaba y se entrenaba, otras veces apetecía más estar con los colegas o conla pareja, pero se hacía el esfuerzo y se entrenaba y/o jugaba.
Estatemporada consistía en asentar todos estos cambios y mantener la dinámica detrabajo conseguida la anterior, alguna baja, alguna incorporación pero los desiempre ahí seguían dando ejemplo desde el principio, los que empezaron latemporada anterior, ya con un año de experiencia, se convirtieron en jugadorescon la misma importancia que los demás y se le sumó alguno más…
Yvuelta a entrenar en Agosto, muy temprano, con mucha ilusión y con ganas demejorar lo del año anterior, y aquí estamos, a menos de un mes para terminar ycon todas esas cosas conseguidas, en una situación soñada por todos antes deempezar. Y quizás fue más difícil, estuvimos en la cuerda floja, las lesionessobre todo nos han lastrado durante toda la temporada, pero supimos reponernosy jugar una segunda vuelta impecable, donde después de demostrar de nuevo queconfiabais en mi aceptando el planteamiento defensivo ante Xabañús yluego jugando dos finales ante Tirso y Poio que nunca se borrarán de mi cabeza(que forma de defender! Que intensidad! Que todo!).
Llególa segunda fase, los dos primeros partidos eran fundamentales, uno loempatasteis pese a mi y otro lo ganasteis vosotros solitos dando la sorpresadel año, luego llegaron mas rivales y más victorias, Novás, Guardés, Carballal (recordarque partidazo hicimos y lo superiores que fuimos), Seis do Nadal… en fin quefuimos líderes varias jornadas, llegó el Bueu y quizás el miedo y laresponsabilidad nos pudo (además que los rivales no son mancos…) nuevaslesiones y nuestra confianza decayó un poco, empatamos de nuevo en una pistamuy complicada y volvimos a caer en casa, pero seguimos, y recuperamos elliderato con dos nuevas victorias, y como en las derrotas, demostrasteis quepor entrega no se os puede reprochar nada, que sois grandes en los momentosbuenos y en los malos y que merecéis el respeto de todos y por supuesto el mío.
Ahorallega un nuevo partido, donde la verdad, ni a mi ni a nadie tenéisque demostrarnos nada, porque ya lo habéis hecho durante casi dos años y estoymás que contento y satisfecho por todo y orgulloso de participar con vosotros.Los protagonistas, que sois vosotros tampococreo que necesitéis demostraros nada, bueno quizás sí, quizás necesitéisdemostraros que sois capaces de disfrutar de lo que habéis hecho y de lo queestáis viviendo. A veces os he dicho que esta oportunidad puede que no serepita, pero lo digo con la boca “pequeña”, estoy seguro que estas experienciasse repetirán con asiduidad porque realmente sois muy grandes. Puede que algunose vaya y que otro llegue, pero el espíritu seguirá ahí, seguro que sigáis ono, estaréis orgullosos de haber convertido a este grupo de compañeros y amigosen un equipo.
Quedapoquito para terminar y en mi caso cerrar una etapa que ha sido muy positivagracias a vosotros sobre todo, porque al fin y al cabo es con vosotros con losque mas horas he compartido, mas viajes, mas charlas etc., y desde muy lejos recordaré lascharlas y los espectaculares lanzamientos de la muñeca mágica de Quin, la dirección del maestro Moncho tanto dentro como fuera de lapista y su ejemplo, la potencia, velocidad y ganas de Felipe, la entrega, la simpatía y el 1x1 de Alan, los caderazos y compromiso de Cata, la explosividad de Lalá,la constancia de Xabi, La valentíade Perón, la alegría de recursos de Fari y Diego, recordaré también al“zumbador” Caamaño, al volador Martín, los pasos de 7 leguas de Cristian, la tranquilidad de nuestrogigante Felisuco, la técnica yelegancia de Pombo y Xosé, laveteranía y buen hacer de Victor, lafuerza y mala “pata” de Churo, lafinta y “regalitos” de Jose Ramón,el poderío e implicación de Salva,la ayuda de Felipe, Eloy y Lorenzo… , hastarecordaré las movidas del “hijo rebelde” Nacho (que no se adaptó a laensaladilla local), de lo buena persona que es Dozo (tampoco se adaptó al atún),del sorprendente Leisán, de Pincho y del mejor pivote de la categoría juvenil (tachidixit) Barcia, y junto a todos estoslos incodicionales que siempre acompañan al equipo, el mejor de todos losdelegados Perón, junto a él Fran, Oscar, Campaña, Perfecto, Andrés, Miguel, Oanes,Manolo (todos estos que consiguen sacar el barco adelante y que nos permitenlos medios para poder trabajar y competir), y para terminar esos aficionadosque siempre están ahí los sábados por la tarde cuando jugamos en casa, inclusoalguna vez se tienen “papado” viajes largos por acompañarnos y a veces haciéndonossentir que jugábamos en casa a mas de 150 Km .
Enfin que el que llegue se va a encontrar con un grupo que merece mucho la pena,y que si alargáis esto hasta Mayo tampoco le haré ascos a currármelo un poquitomás, gracias chavales y a disfrutar que lo que importa es el camino.
¡¡VAMOSSSSS!!
A los protagonistas del Conservas Boya
Hoypensando en el partido del sábado, recuerdo el primer día que ví a misjugadores, sus caras de atención y de recelo a la vez, después de mis primeraspalabras advertí que lo que más necesitaban no eran palabras precisamente, sino que lo que realmente necesitaban era descubrir que podían hacer grandescosas, que necesitaban una chispita que los despertara y que algo cambiara, yque necesitaban que me ganara su respeto, algo que me propuse intentar contodas mis fuerzas y dedicación, la directiva fue protagonista al dar tambiénnuevos alicientes a un equipo que se había salvado por los pelos de descenderpese a la gran calidad que atesoran sus jugadores.
Entoncesempezaron los entrenamientos y poco a poco mientras superábamos etapas, ibanotando que el grupo se iba ilusionando, y poco a poco me fui adaptando a ellosy ellos pusieron mucho de su parte para adaptarse a mi. Se empezó a entrenarmuy pronto, el primer día de Agosto, algo inusual las últimas temporadas, peroellos respondieron como si fuesen profesionales sin serlo, todos los días vivíacon ellos su esfuerzo, veía como sudaban y daban cada día un poco más,empezamos a disputar amistosos, las cosas iban saliendo pero no ganábamos, aúnasí ellos siguieron confiando y trabajando…
Condificultades conseguimos el principal objetivo que era clasificarnos entre losocho primeros, quizás ahí quizá nos faltó ambición o un poquito de suerte yentramos en una dinámica negativa que nos costó bastante superar, aún asíconseguimos ganar algún partido y competir de tu a tú en muchos.
Peroel mayor cambio de todos fue que pusimos los cimientos para convertirnos en unequipo a respetar y con un comportamiento digno de elogio, ya no íbamoslos justos a jugar, no se tiraban partidos por protestar y siempre estábamossuficientes para entrenar adecuadamente. Existía un sacrificio visible en eldía a día, muchas veces no apetecía hacer pesas, pero se hacían, otras vecesapetecía más quedarse en casa y ver algún partido por la tele, pero serenunciaba y se entrenaba, otras veces apetecía más estar con los colegas o conla pareja, pero se hacía el esfuerzo y se entrenaba y/o jugaba.
Estatemporada consistía en asentar todos estos cambios y mantener la dinámica detrabajo conseguida la anterior, alguna baja, alguna incorporación pero los desiempre ahí seguían dando ejemplo desde el principio, los que empezaron latemporada anterior, ya con un año de experiencia, se convirtieron en jugadorescon la misma importancia que los demás y se le sumó alguno más…
Yvuelta a entrenar en Agosto, muy temprano, con mucha ilusión y con ganas demejorar lo del año anterior, y aquí estamos, a menos de un mes para terminar ycon todas esas cosas conseguidas, en una situación soñada por todos antes deempezar. Y quizás fue más difícil, estuvimos en la cuerda floja, las lesionessobre todo nos han lastrado durante toda la temporada, pero supimos reponernosy jugar una segunda vuelta impecable, donde después de demostrar de nuevo queconfiabais en mi aceptando el planteamiento defensivo ante Xabañús yluego jugando dos finales ante Tirso y Poio que nunca se borrarán de mi cabeza(que forma de defender! Que intensidad! Que todo!).
Llególa segunda fase, los dos primeros partidos eran fundamentales, uno loempatasteis pese a mi y otro lo ganasteis vosotros solitos dando la sorpresadel año, luego llegaron mas rivales y más victorias, Novás, Guardés, Carballal (recordarque partidazo hicimos y lo superiores que fuimos), Seis do Nadal… en fin quefuimos líderes varias jornadas, llegó el Bueu y quizás el miedo y laresponsabilidad nos pudo (además que los rivales no son mancos…) nuevaslesiones y nuestra confianza decayó un poco, empatamos de nuevo en una pistamuy complicada y volvimos a caer en casa, pero seguimos, y recuperamos elliderato con dos nuevas victorias, y como en las derrotas, demostrasteis quepor entrega no se os puede reprochar nada, que sois grandes en los momentosbuenos y en los malos y que merecéis el respeto de todos y por supuesto el mío.
Ahorallega un nuevo partido, donde la verdad, ni a mi ni a nadie tenéisque demostrarnos nada, porque ya lo habéis hecho durante casi dos años y estoymás que contento y satisfecho por todo y orgulloso de participar con vosotros.Los protagonistas, que sois vosotros tampococreo que necesitéis demostraros nada, bueno quizás sí, quizás necesitéisdemostraros que sois capaces de disfrutar de lo que habéis hecho y de lo queestáis viviendo. A veces os he dicho que esta oportunidad puede que no serepita, pero lo digo con la boca “pequeña”, estoy seguro que estas experienciasse repetirán con asiduidad porque realmente sois muy grandes. Puede que algunose vaya y que otro llegue, pero el espíritu seguirá ahí, seguro que sigáis ono, estaréis orgullosos de haber convertido a este grupo de compañeros y amigosen un equipo.
Quedapoquito para terminar y en mi caso cerrar una etapa que ha sido muy positivagracias a vosotros sobre todo, porque al fin y al cabo es con vosotros con losque mas horas he compartido, mas viajes, mas charlas etc., y desde muy lejos recordaré lascharlas y los espectaculares lanzamientos de la muñeca mágica de Quin, la dirección del maestro Moncho tanto dentro como fuera de lapista y su ejemplo, la potencia, velocidad y ganas de Felipe, la entrega, la simpatía y el 1x1 de Alan, los caderazos y compromiso de Cata, la explosividad de Lalá,la constancia de Xabi, La valentíade Perón, la alegría de recursos de Fari y Diego, recordaré también al“zumbador” Caamaño, al volador Martín, los pasos de 7 leguas de Cristian, la tranquilidad de nuestrogigante Felisuco, la técnica yelegancia de Pombo y Xosé, laveteranía y buen hacer de Victor, lafuerza y mala “pata” de Churo, lafinta y “regalitos” de Jose Ramón,el poderío e implicación de Salva,la ayuda de Felipe, Eloy y Lorenzo… , hastarecordaré las movidas del “hijo rebelde” Nacho (que no se adaptó a laensaladilla local), de lo buena persona que es Dozo (tampoco se adaptó al atún),del sorprendente Leisán, de Pincho y del mejor pivote de la categoría juvenil (tachidixit) Barcia, y junto a todos estoslos incodicionales que siempre acompañan al equipo, el mejor de todos losdelegados Perón, junto a él Fran, Oscar, Campaña, Perfecto, Andrés, Miguel, Oanes,Manolo (todos estos que consiguen sacar el barco adelante y que nos permitenlos medios para poder trabajar y competir), y para terminar esos aficionadosque siempre están ahí los sábados por la tarde cuando jugamos en casa, inclusoalguna vez se tienen “papado” viajes largos por acompañarnos y a veces haciéndonossentir que jugábamos en casa a mas de 150 Km .
Enfin que el que llegue se va a encontrar con un grupo que merece mucho la pena,y que si alargáis esto hasta Mayo tampoco le haré ascos a currármelo un poquitomás, gracias chavales y a disfrutar que lo que importa es el camino.
¡¡VAMOSSSSS!!
La concentración está en la entrega total en el juego, donde el control es absoluto y, como una consecuencia, aparecerán los resultados. Aquí el jugador se mantiene concentrado y sumergido en su esquema de juego. Se olvida de que hay un árbitro, compañeros con errores, no considera a los adversarios, ni a la tribuna, ni nada que le impida rendir al máximo. Un jugador cuya confianza superó el temor a perder, puede a cada instante del juego arriesgarlo todo pues se siente concentrado en lo que tiene que hacer y no busca excusas en terceros.
"No permitas que nadie diga que eres incapaz de hacer algo, ni si quiera yo. Si tienes un sueño, debes conservarlo. Si quieres algo, sal a buscarlo, y punto. ¿Sabes?, la gente que no logra conseguir sus sueños suele decirles a los demás que tampoco cumplirán los suyos".
La concentración está en la entrega total en el juego, donde el control es absoluto y, como una consecuencia, aparecerán los resultados. Aquí el jugador se mantiene concentrado y sumergido en su esquema de juego. Se olvida de que hay un árbitro, compañeros con errores, no considera a los adversarios, ni a la tribuna, ni nada que le impida rendir al máximo. Un jugador cuya confianza superó el temor a perder, puede a cada instante del juego arriesgarlo todo pues se siente concentrado en lo que tiene que hacer y no busca excusas en terceros.
"No permitas que nadie diga que eres incapaz de hacer algo, ni si quiera yo. Si tienes un sueño, debes conservarlo. Si quieres algo, sal a buscarlo, y punto. ¿Sabes?, la gente que no logra conseguir sus sueños suele decirles a los demás que tampoco cumplirán los suyos".
domingo, 27 de marzo de 2011
CONSERVAS BOYA CAMARIÑAS 28 ATL. GUARDÉS 26
| EQUIPO | PJ | PG | PE | PP | GF | GC | PUNTOS | DIF. | SANCION | |
| 1 | C.B. CAMARIÑAS-CONSERVAS BOYA | 11 | 7 | 2 | 2 | 318 | 293 | 16 | 25 | |
| 2 | GAEVA200 BUEU ATL | 11 | 7 | 1 | 3 | 350 | 320 | 15 | 30 | |
| 3 | EXPLOTACIONES MINERAS DEL MORRAZO | 11 | 7 | 1 | 3 | 304 | 281 | 15 | 23 | |
| 4 | GRANITOS IBÉRICOS CARBALLAL | 11 | 7 | 1 | 3 | 341 | 330 | 15 | 11 | |
| 5 | VIÑA COSTEIRA RIBEIRO | 11 | 4 | 3 | 4 | 321 | 320 | 11 | 1 | |
| 6 | HIERROS MIGUEL SEIS DO NADAL - COIA | 11 | 3 | 1 | 7 | 261 | 297 | 7 | -36 | |
| 7 | CALI PAVI ATL. NOVÁS | 11 | 2 | 2 | 7 | 287 | 314 | 6 | -27 | |
| 8 | LA PIZZICATA ATL. GUARDES | 11 | 1 | 1 | 9 | 290 | 317 | 3 | -27 | |
O Conservas Boya e de novo lider en solitario da competición, gracias os dous puntos cosechados este sábado diante dun correoso Guardés. O encontro principiou cos típicos minutos iniciais de "tanteo", a defensa do Boya faltaballe regularidade e iso permitiu que se foran sucedendo os empates no marcador, pero de novo Victor na portería permitiu os nosos rapaces acadar pequenas ventaxes que non superaron os dous goles, e no ataque Felipe soltaba o seu brazo poñendo goles repletos de forza i explosividade.
No mediado desta primeira mitade un cambio no sistema defensivo atascou definitivamente o ataque visitante e de novo ca axuda de Victor cas suas paradas permitiu o Boya marcharse no marcador e a medida que transcurrian os minutos a distancia aumentaba, ate chegar a un tranquilizador 13-8 co que os nosos rapaces marcharon o vestiario.
Nos primeiros minutos da segunda mitade os dous equipos acdaban goles con facilidade, a defensa do Boya voltaba a ser demasiado irregular, e permitía os visitantes gañar confianza e non se conseguía dar o estirón definitivo para pechar o encontro. Ainda así a distancia de catro goles permitia os locais xogar con certa comodidade, pero esta visto que isto non e suficiente, e de novo erros infantis con duas descalificacións completamente evitables no bando local permitiron o Guardés aproveitar o regalo e achegarse no marcador ate un empate a 19 preocupante a pouco menos de 15 minutos para o remate. E como sempre a vivir no "alambre"..., o Boya tivo a liga perdida durante alguns minutos nos que o Guardés conseguiu porse por diante no marcador, chegaban de novo as prisas, e con elas certa falta de confianza , incluso o Guardés conseguía un parcial de 2-0 estando cun xogador menos. Por riba certas decisións arbitrais e un enmarañamento do xogo facian temer o peor, pero aqui a maior frescura dos xogadores locais que sairan do banquillo permitiu defender cun pouco mais de intensidade e con moitisima dificultade primeiro igualar o marcador, nuns minutos onde os empates se sucedian, e a pouco do final un par de defensas que permitiron o Camariñas sair en contraataque fixeron ca ventaxe chegara os dous goles. Chegouse o derradeiro minuto con 28-26 e o Guardés intentouno con lanzamentos exteriores que morrian nos blocaxes dos nosos que nesta derradeira defensa non permitiron co balón chegase a portería.
A clasificación di que o Boya e o mellor equipo polo de agora da competición, algo do que estar orgullosos xa que faltan tres xornadas para o final e os nosos rapaces dependen de si mesmos, pase o que pase deben sentirse orgullosos do feito, e intentar un esforzo mais nestas tres semanas para convertir o soño en realidade, lembrando que a única forma e remando todos na mesma dirección, esquecer o "eu" e pensar so no equipo.
A próxima estación e o pavillón do Loureiro, no que poremos o liderato en xogo ante o Carballal, un equippo que ainda marcha imbatido coma local, pero os nosos poden decir o mesmo da sua faceta coma visitantes.
Nas categorías base os xuvenís gañaron con certa facilidade a domicilio o Artabro que lles permite continuar octavos na clasificación e os cadetes perderon (tamén ante o Artabro), nun partido moi digno, no que amosaron que non se olvidaron de xogar o Balonmán. Tamén os infantís xogaron en Cambre o Domingo facendo un bo partido ainda que caeron ante os locais por 5 goles de diferencia. Para rematar os alevins e benxamins tiveron xornada en Santiago onde además de disfrutar xogando recibiron agasallos do clube organizador HVO Conxo.
En feminino gañaron as cadetes por un apretado 28-27 co que marchan novenas xa alonxadas dos postos perigosos e perderon as infantis e as seniors, tendo todas coma rival o Bueu Atlético.
Nas categorías base os xuvenís gañaron con certa facilidade a domicilio o Artabro que lles permite continuar octavos na clasificación e os cadetes perderon (tamén ante o Artabro), nun partido moi digno, no que amosaron que non se olvidaron de xogar o Balonmán. Tamén os infantís xogaron en Cambre o Domingo facendo un bo partido ainda que caeron ante os locais por 5 goles de diferencia. Para rematar os alevins e benxamins tiveron xornada en Santiago onde además de disfrutar xogando recibiron agasallos do clube organizador HVO Conxo.
En feminino gañaron as cadetes por un apretado 28-27 co que marchan novenas xa alonxadas dos postos perigosos e perderon as infantis e as seniors, tendo todas coma rival o Bueu Atlético.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)